غربت، تنها ماندن در خاک غریب نیست

غربت،غریب بودن برای کسی است که هردم در کنارش هستی اما تو را همدم خویش نمیداند.

آری..این روزها احساس میکنم برای همه غریبه ام..حتی تو!

آن شب هوا سردتر از هر شب دیگری بود.دخترک، تنها و بی کس، روی یکی از صندلی های ایستگاه قطار نشسته بود.پالتویی بلند و مندرس بر تن داشت با شال گردنی که به دور گردنش انداخته بود.سرما، پاهای عریانش را آزار میداد.

ایستگاه پر بود از آدم هایی که با کوله باری از خاطره، راهی شهری دور می شدند.گویی جز رفتن راهی نداشتند.

دخترک همه چیزش را دور انداخته بود.حتی گذشته اش را!تنها چیزی که در دست داشت، تکه کاغذی بود  که روی آن نوشته شده بود:"عشق جاودانگی است."

بارها آن جمله را خوانده بود اما نمی دانست.نمی فهمید.با خود اندیشید:"ما همه در بند جسم هستیم.چیزی درون ما اعتراض می کند به این حصار.آزادی میخواهد،ابدیت!

روح ما روزی این جسم را ترک خواهد کرد.بهشت جایگاه نیکوکاران است و اللبته جایی برای عاشقان پاک سرشت.آن جاست که عاشقان به وصال خواهند رسید."

بار دیگر نگاهی به اطراف انداخت.هرکس درون سینه اش عشقی می تپید.همه می رفتند اما فراموش نمی شدند.

"همه ما پس از مرگ در خاطر خیلی ها خواهیم ماند اما تنها بعضی از ما که عاشق بوده ایم، در قلب کسی زنده خواهیم ماند و این است جاودانگی!ابدیت!"

دخترک روزها و شب ها را در آن ایستگاه ،در فکر آن جمله، سپری کرد تا آنکه سرما او را از پای درآورد.

روح او از حصار جسمش آزاد و برای همیشه از زمان خارج شد.بهشت در انتظار او بود.

خود را می دید که روی صندلی ایستگاه قطار افتاده است و جمعیتی دور او را گرفته اند.

تکه کاغذ هنوز در دستانش بود:" عشق ، جاودانگی است." ...